بیانیه حزب امید ایران
به‌مناسبت ۳۰ اکتبر (۸ آبان)، روز جهانی زندانیان سیاسی – زنان

هفده زن و دختر؛ هفده زندگی، هفده رویا و هفده آینده که نباید به دست حکومتی تبهکار نابود شوند. رژیم حاکم بر ایران سرانجام باید به سزای اعمال جنایتکارانه‌اش برسد.

حزب امید ایران امروز توجه هم‌میهنان در داخل و خارج از کشور و همه‌ی وجدان‌های بیدار جهان را به سرنوشت زنان و دختران زندانی ایرانی جلب می‌کند که به اعدام محکوم شده‌اند، یا درباره‌ی بازداشت، پرونده‌ی قضایی و احتمال صدور یا اجرای حکم اعدام برایشان نگرانی جدی وجود دارد. نام آنان به ترتیب الفبا در زیر آمده است. تاریخ داخل پرانتز، تاریخ آخرین خبر منتشرشده درباره‌ی هر یک است.

ارغوان فلاحی، ۲۴ ساله (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

بیتا همتی (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

پخشان عزیزی (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

ترانه رحیمی، ۲۱ ساله (تا این تاریخ: ۳ آبان ۱۴۰۵)

دیانا طاهرآبادی، ۱۶ ساله (تا این تاریخ: ۹ خرداد ۱۴۰۵)

زهرا شهباز طبری، ۶۸ ساله (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

سودا (مرضیه) ابراهیمی شمس‌آبادی، ۳۲ ساله (تا این تاریخ: ۳ آبان ۱۴۰۵)

لیلا ابوالحسنی، ۴۳ ساله (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

محبوبه شعبانی، ۳۳ ساله (تا این تاریخ: ۳ آبان ۱۴۰۵)

مریم هداوند، ۴۵ ساله (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

مژده هاشمی بازرگانی، ۲۷ ساله (تا این تاریخ: ۳ آبان ۱۴۰۵)

ملیکا عزیزی، ۱۸ ساله (تا این تاریخ: ۴ آبان ۱۴۰۵)

مهناز چاردولی (تا این تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۴۰۵)

نجمه امینی، ۲۳ ساله (تا این تاریخ: ۳ آبان ۱۴۰۵)

نسیمه اسلام‌زهی، ۴۱ ساله (تا این تاریخ: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵)

نیلوفر اصفهانی، ۱۸ ساله (تا این تاریخ: ۲۷ فروردین ۱۴۰۵)

وریشه مرادی (تا این تاریخ: ۲۳ مهر ۱۴۰۵)

این‌ها تنها نام‌هایی در یک فهرست نیستند. پشت هر نام انسانی است با خانواده‌ای چشم‌انتظار، با آرزوهایی ناتمام و با آینده‌ای که حق اوست.

بر اساس گزارش‌های حقوق بشری، حکم اعدام دست‌کم سه تن از آنان، یعنی پخشان عزیزی، ارغوان فلاحی و مژده هاشمی بازرگانی، در دیوان عالی کشور تایید شده است. دیانا طاهرآبادی هنگام بازداشت تنها ۱۶ سال داشت و زهرا شهباز طبری ۶۸ سال دارد. با این حال، وضعیت قضایی همه‌ی افراد این فهرست به یک اندازه روشن نیست و بخشی از این اخبار را دستگاه قضایی نه تایید کرده است نه تکذیب.

سرنوشت این زنان و دختران بار دیگر نشان می‌دهد که جان زندانیان سیاسی در ایران تا چه اندازه در خطر است.

جمهوری اسلامی بیش از چهار دهه است که زندان، ارعاب، شکنجه و اعدام را ابزار سرکوب مخالفان و خاموش‌کردن صدای اعتراض کرده است.

در این میان، نسل جوان یکی از سنگین‌ترین هزینه‌ها را پرداخته است. دختران و پسرانی که باید در دانشگاه درس بخوانند، کار کنند، عاشق شوند، بخندند و آینده‌ی خود را بسازند، به‌جای آن با بازداشت، بازجویی، زندان و احکام سنگین روبه‌رو می‌شوند.

حزب امید ایران در روز جهانی زندانیان سیاسی از همه‌ی ایرانیان، در هر جای جهان و با هر گرایش سیاسی، می‌خواهد که دست‌کم برای یک روز اختلاف‌های سیاسی، بحث‌های بی‌پایان و حاشیه‌ها را کنار بگذارند، یک‌صدا از جان زندانیان دفاع کنند و یاد جان‌باختگان را زنده نگه دارند.

بیایید درباره‌ی زندانیان سیاسی سخن بگوییم: نامشان را بنویسیم، چهره‌شان را نشان دهیم و سرگذشتشان را بازگو کنیم.

نه‌فقط زندانیان شناخته‌شده را، بلکه به‌ویژه آنان را که نامشان کمتر شنیده شده و در سکوت و بی‌خبری پشت دیوارهای زندان مانده‌اند، فراموش نکنیم.

هزاران انسان در زندان‌های جمهوری اسلامی اعدام شده‌اند: از اعدام‌های گسترده‌ی دهه‌ی شصت و قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ گرفته تا اعدام‌هایی که همچنان ادامه دارد.

نباید اجازه دهیم این تاریخ خونین بیش از این در سکوت تکرار شود.

نوشتن یک مطلب شاید تنها پنج دقیقه از وقت ما را بگیرد، اما برای یک زندانی سیاسی و خانواده‌ی چشم‌انتظارش، توجه و حمایت جهانی می‌تواند ارزشی بی‌اندازه داشته باشد.

حزب امید ایران از دولت و پارلمان بریتانیا، پارلمان اروپا، سازمان ملل متحد و همه‌ی نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر می‌خواهد که در برابر سرکوب سیاسی، شکنجه و مجازات اعدام در ایران سکوت نکنند و برای حفظ جان زندانیان سیاسی بی‌درنگ و به‌طور موثر اقدام کنند.

هیچ حکومتی حق ندارد انسانی را به دلیل عقیده‌ی سیاسی، اعتراض، آزادی‌خواهی یا مخالفت با قدرت حاکم از حق زندگی محروم کند.

این زنان و دختران سزاوار زندان، شکنجه و طناب دار نیستند. آنان حق دارند آزاد باشند، در امنیت زندگی کنند و آینده‌ی خود را بسازند.

امروز نامشان را می‌نویسیم، اما فردا نیز نباید فراموششان کنیم.

سکوت در برابر اعدام و سرکوب به عادی‌شدن جنایت کمک می‌کند. نباید اجازه دهیم جان انسان‌ها به ابزاری برای ایجاد ترس و حفظ قدرت تبدیل شود.

آزادی همه‌ی زندانیان سیاسی در ایران، پایان‌دادن به مجازات اعدام و پاسخگوکردن عاملان و آمران این جنایت‌ها خواسته‌ی انسانی و چشم‌پوشی‌ناپذیر ماست.

نه به اعدام، نه به شکنجه، نه به سرکوب.

حق زندگی قابل معامله نیست.

آزادی برای همه‌ی زندانیان سیاسی ایران.

حزب امید ایران

۸ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶