به نام ایران و آزادی

«بیانیه‌ی «حزب امید ایران

در محکومیت ممنوعیت تظاهرات ایرانیان معترض به رژیم حاکم بر ایران در پاریس

۴۰۵دولت فرانسه در شامگاه پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵، تظاهرات بزرگ ایرانیان معترض به رژیم و اعدام را که شورای ملی مقاومت ایران برای روز شنبه ۳۰ خرداد در پاریس سازمان داده بود، در آخرین لحظه و خارج از ساعات اداری ممنوع کرد. هزاران ایرانی از سراسر اروپا برای بلند کردن صدای اعتراض خود به موج اعدام‌ها، شکنجه و سرکوب رژیم جمهوری اسلامی راهی پاریس شده بودند. «حزب امید ایران» این تصمیم را به صراحت محکوم می‌کند.

این ممنوعیت در شرایطی صادر شد که مذاکرات حساسی برای پایان جنگ و توافق هسته‌ای میان آمریکا و رژیم ایران در جریان بود. فرانسه در این مذاکرات نقش مستقیمی ندارد، اما در صورت توافق و رفع تحریم‌ها، منافع اقتصادی قابل توجهی در بازار ایران برایش متصور است. چند ساعت پس از تماس تلفنی وزیر خارجه‌ی فرانسه با همتای ایرانی‌اش، دستور ممنوعیت صادر شد. فرانسه، چه این ارتباط را بپذیرد چه نپذیرد، با این تصمیم نشان داد که منافع اقتصادی و دیپلماتیک خود را بر دو اصل بنیادین ترجیح داده است: حقوق انسانی مردم ایران و آزادی‌های دموکراتیکی که خود مدعی پاسداری از آن‌هاست.

آزادی بیان و حق تجمع مسالمت‌آمیز از پایه‌ای‌ترین اصول قانون اساسی فرانسه، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر است. دولت فرانسه با استناد به بهانه‌های واهی، «احتمال درگیری» و «شرایط بین‌المللی پرتنش»، این حق را از هزاران ایرانی آزاده سلب کرد. سازمان‌دهندگان این تظاهرات دو ماه با پلیس همکاری کرده و تمام مراحل قانونی را طی کرده بودند. این تظاهرات در تمام سال‌های گذشته بدون هیچ حادثه‌ای برگزار شده بود. دولت فرانسه ادعا می‌کند که میان رژیم ایران و مردم ایران تمایز قائل است. اما اگر این ادعا صادقانه بود، باید به ایرانیان معترض اجازه می‌داد صدایشان را بلند کنند، نه اینکه آن را خاموش کند. رسانه‌های وابسته به سپاه پاسداران این ممنوعیت را با رضایت پوشش دادند و این گویاترین داوری است.

دادگاه پاریس حکم ممنوعیت خود را با استناد به تهدیدات بمب‌گذاری از سوی نیروهای سلطنت‌طلب هوادار رضا پهلوی، که خود را ساواک می‌نامند، توجیه کرد. «حزب امید ایران» اعلام می‌کند که این استدلال نه تنها قابل قبول نیست، بلکه خطرناک است. اگر تهدید به خشونت بتواند حق اعتراض را لغو کند، هر گروه فاشیستی با یک تهدید می‌تواند آزادی دیگران را سلب کند. دولت دموکراتیک باید تهدیدکنندگان را محاکمه کند، نه حق معترضان را سلب.

در ایران، زنان و مردانی در انتظار اجرای حکم اعدام به سر می‌برند و زندانیان سیاسی در سلول‌های انفرادی روزها را در سکوت و مرگ تدریجی سپری می‌کنند. هر صدای اعتراضی که رژیم و اعدام را محکوم کند، برای آنان که در بند هستند نور امید است. خاموش کردن این صدا در خیابان‌های پاریس، دست رژیم تبهکار را در خیابانهای ایران بازتر میکند.

«حزب امید ایران» تصریح می‌کند که این محکومیت به معنای همسویی یا تایید مواضع سیاسی شورای ملی مقاومت ایران نیست. ما با هر سازمان و نهاد سیاسی رابطه‌ی مستقل و انتقادی خود را حفظ می‌کنیم. اما دفاع از حق اعتراض به جنایات رژیم جمهوری اسلامی وظیفه‌ی تمام نیروهای اپوزیسیون دموکراتیک است، فارغ از اینکه معترضان چه کسانی باشند. سکوت در برابر این ممنوعیت، سکوت در برابر تضعیف مبارزه‌ی مشترک ما علیه استبداد لجام‌گسیخته در ایران است.

از دولت فرانسه می‌خواهیم این تصمیم را بازنگری کند. از تمام نیروهای دموکراتیک اروپا و جهان می‌خواهیم که در برابر هر اقدامی که حق اعتراض مسالمت‌آمیز ایرانیان آزاده را محدود می‌کند، صدای اعتراض خود را بلند کنند.

زنده باد آزادی – پاینده ایران

«حزب امید ایران»

خرداد ۱۴۰۵