از دیرباز در تمامی نقاط این جهان خاکی یک سنت مشترک در میان ملل مختلف جهان مرسوم بوده است و همچنان ادامه دارد، آخرین شام یک اعدامی.

این که آن فرد چه انسان پاک و یا ناجوانمرد و فاسدی بوده است، هرگز خللی در این سنت دیرینه بوجود نياورده است‌ و برای فرد اعدامی همواره شام درخور و مناسبی تدارک دیده میشده و میشود.

با وجود اینکه خوشبختانه در بسیاری از کشورهای متمدن کشتن انسانها بعنوان نوعی مجازات از میان احکام قضایی برچیده و منفور شده است ولی هستند هنوز کشورهایی که به این نوع جنایت حکومتی وفادار مانده‌اند. در میان این کشورها البته حکومت منفور و ضد زندگی جمهوری اسلامی مانند هر عنصر متعفن دیگری بیش از همه خودنمایی و مشام آزاری میکند. این حکومت بدلیل سادیسم افراطی و ترویج تنفر ذاتی و سیستماتیک ساختاری با هر عمل نیکی تضاد دارد، شکی در آن نیست ولی گاهی دامنه این اعمال زشت حکومتی گریبان قربانیان همین حکومت را نیز گرفته و ما با انسان‌هایی برخورد می‌کنیم که در عین انزجار کامل از همین حکومت، در عمل به خواسته های همین رژیمی که از آن متنفر میباشند عمل میکند. البته همواره فرشتگانی را می‌بینیم که درست برعکس و بسیار آگاهانه و فداکارانه تا پای جان از زندانیان سیاسی حمایت میکنند.

در این چهل و هفت سال گذشته ما مبارزان و دلاوران زیادی را سربدار دیدیم و تا این حکومت باقی است خواهیم دید. ملتی که از جنایت بیزار است و برای رسیدن به آزادی و دمکراسی بیقرار، میبایست از این مبارزان حمایت کند و این نه تنها شرکت در گردهمایی ها بلکه حمایت مادی از آنان را سرلوحه وظایف خود قرار دهد. چگونه ما میتوانیم خواستار آزادی زندانیان سیاسی و نه به اعدام باشیم و خوب بدانیم که رژیم به آنها در زندان گرسنگی تحمیل میکند ولی از کمک به آنان سرباز بزنیم؟ عکسهای آن‌ها را در گردهمایی ها بر سر دست بگیریم ولی حتی حاضر نباشیم که یک وعده خوراک خود را با آنان تقسیم کنیم. این چه وجدانی است که ما را به خیابان میکشد ولی حتی درد گرسنگی یک زندانی را هم نمی‌شناسیم؟

اگر این رژیم شام آخر محکومین به اعدام را از آنها دریغ میکند، ما چرا باید این کار را بکنيم؟!!!!!!!!

عدم حمایت از زندانیان سیاسی نوعی همکاری ناآگاهانه با رژیم خون‌آشام آخوندهاست‌. زندانیان سیاسی گرانبهاترین سرمایه‌های ملی ما میباشند. حمایت از زندانیان سیاسی حمایت از عطش سرشار ملی ما به دمکراسی و آزادی است. ما ایرانیان شهره عالم به میهمان نوازی بوده و هستیم و امروز زندانیان سیاسی میهمانان سفره های ما میباشند. باید در پذیرایی از آنها بعنوان ارجمندترین میهمانان عمرمان نهایت کوشش خود را انجام بدهیم. آنها نه فقیر و نه نیازمند هستند، آنها گوهران درخشان آسمان آزادی و سپهر سیاسی ما میباشند. ما میتوانیم و باید از این محکومین به اعدام پذیرایی در خور شان آنها نموده و با حمایت از خانواده های آنها آخرین روزهای عمر این ستاره‌های درخشان سیاهترین شبهای تاریک کشورمان را خشنود کنیم.

کافیست در ماه از یک بستنی و یا یک ساندویچ صرفنظر کنیم و آن را بعنوان شام آخر به این شیردلان جسور هدیه کنیم.

آزادی

آزادی

آزادی

پنج شنبه، ۱ مرداد ۱۴۰۵

✍️  مهرداد پوشایی